บทที่ 4 ความลับของคุณวาดิม 4
เด็กปากดีเถียงเก่งจนน่าจูบให้สิ้นฤทธิ์เดชแต่ต้องใจเย็นเอาไว้ก่อน เขาต้องประเมินความสามารถที่ดูด้วยตาเปล่าเหมือนไม่มีพิษภัยให้ออกว่าต้องมีอะไรมากกว่านี้หลายเท่าแน่ เรื่องที่เธอเล่าให้ฟังก็น่าสนใจมากและอาจจะเป็นความจริงที่จะช่วยคลายความสงสัย ถ้าพ่อแม่ของเธอเก่งมากขนาดนั้นแสดงว่าอุบัติเหตุไฟไหม้เมื่อสามปีก่อนต้องเกิดแบบมีจุดประสงค์อื่นที่มากกว่าเงินประกันอัคคีภัยแน่นอน แล้วญาติห่างๆคนนั้นอาจจะเป็นคนใกล้ชิดของครอบครัวเธอด้วย
ยินดีต้อนรับนกน้อยกลับเข้าสู่กรงทอง
กรงขังนี้ล้อมไปด้วยรัก
“ฝันดีนะคุณวาดิม”
“พรุ่งนี้ฉันจะพาไปโรงแรมที่เธออยู่เอง ไปเก็บของทั้งหมดย้ายมาอยู่ด้วยกันที่นี่”
“ห่ะ!? บ้านึเปล่าเนี่ย! ฉันหนีออกจากบ้านเพื่อจะได้ใช้ชีวิตอิสระไม่ได้จะมาอยู่กับผู้ชายสักหน่อย”
“เธออยากทำอะไร อยากไปที่ไหนก็บอก ฉันทำให้ได้”
“งั้น…ทำให้คุณเลิกยุ่งกับฉัน”
“พูดอะไรนะไม่ได้ยินเลย เมื่อกี้หูดับกะทันหัน”
เธอกลอกตามองบนแล้วนอนหลังหลังให้ด้วยความรำคาญหน่อยๆ คุณวาดิมเอาแต่ถามไม่หยุดไม่รู้ว่าจะอยากรู้เรื่องคนอื่นอะไรนักหนา เราไม่ได้เจอกันนานมากแต่ก็แปลกที่เธอยังจำเขาได้อยู่เลย ยังจำได้ทุกอย่างเกี่ยวกับเขา หรือมันอาจจะเป็นเพราะว่าในตอนนั้นเราสนิทกันมาก จนกระทั่งวันนั้นที่เธอตั้งใจว่าจะบอกลาเขาเพราะพ่อแม่จะย้ายที่อยู่แบบไม่ให้ใครจับได้ แต่เห็นเขากระหนำใช้มีดจ้วงแทงคนจนเลือดสาดกระเซ็นเปื้อนไปหมดทั้งตัว เขามองเธอเห็นแล้วรีบทิ้งมีดลงและวิ่งเจ้ามาหาแต่เธอวิ่งหนีไป
เธอไม่ได้บอกลาเขาในวันนั้น
วันนี้เขาเลยตามเป็นเจ้ากรรมนายเวร
เวลาผ่านไปไม่นานมากเท่าไรเด็กปากดีก็นอนหลับไปแล้ว เขาค่อยๆขยับตัวเธออย่างเบามือให้นอนหันมาหากัน แล้วเกลี่ยที่แก้มนุ่มแผ่วเบาด้วยความเอ็นดูมาก ความลับระหว่างเราไม่มีใครรู้เลยสักคน เขาไม่เคยพูดว่าหลังจากรถตกเขาแล้วหายไปไหนถึงสองเดือนกว่าจะกลับมาเพื่อเอาคืน หลายคนคิดว่าเขาซุ่มเงียบเพื่อสืบหาคนที่มันทำร้ายมากกว่าถึงได้ลงมือเร็วขนาดนั้น ลูกน้องที่สนิทก็ไม่รู้ว่าสองเดือนที่ผ่านมานั้นเขาแกล้งความจำเสื่อมเพื่ออยู่กับเด็กน่ารักและวางแผนเอาเธอมาอยู่ด้วยกัน
ถ้าจำเป็นต้องขังเธอไว้ตลอดไปก็จะทำ
แค่เธอไม่หนีไปก็พอ
เธอปิดบังตัวตนจริงๆจากเขาทุกอย่าง เรื่องขับเรือกับขับรถเด็กทั่วไปอาจจะทำกันได้บ้าง เรื่องว่ายน้ำแข็งมากก็น่าจะเรียนรู้มาเยอะเพราะบ้านอยู่ใกล้แหล่งน้ำลึก ไหนจะทักษะการเอาตัวรอดหลายอย่างที่ทำให้หมกมุ่นมากขึ้นกว่าเดิม แต่ว่าสิ่งที่ทำให้เขาถลำลึกลงไปนั้นคือความลึกลับต่างหาก
เธอคือปริศนาที่ยินดีจะไขตลอดชีวิต
แม่นกน้อยของเขา
เช้าวันต่อมาวาดิมโอบไหล่เด็กดื้อที่ร้องจะกลับโรงแรมอย่างเดียวให้ลงไปกินอาหารเช้าด้วยกัน วันนี้วีมากินด้วยเป็นปรกติทุกวัน หากตัดเรื่องสถานะและหน้าที่วีก็เป็นเหมือนพี่ชายคนหนึ่ง เขาอยากให้เธอรู้จักกับวีเพราะนับต่อจากนี้เธอจะได้อยู่ที่นี่ทุกวันและมีบางวันที่วีมาดูแลแทนเขาด้วย เรื่องของเธอจะต้องเป็นความลับต่อไปเพื่อความปลอดภัยจนกว่าเขาจะหาตัวบงการได้และเธอไว้ใจจะเล่าอะไรให้ฟังบ้าง
เด็กตัวแค่นี้จะใจแข็งแค่ไหนเชียว
“นี่วีคนสนิทของฉันเอง”
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณวี”
“เรียกพี่วีก็ได้ครับ”
“เรียกคุณดีกว่าค่ะ แล้วจะไปโรงแรมตอนไหน?”
“กินข้าวเช้าก่อนแล้วค่อยไป สรุปชื่ออะไรกันแน่?”
วีแทบสำลักข้าวทันทีที่ได้ยิน คุณวาดิมถามชื่อเด็กคนนี้ทั้งที่อยู่ด้วยกันมาตลอดทั้งคืน แล้วเด็กคนนี้ก็เบ้ปากไม่ยอมตอบแล้วหันไปกินข้าวเงียบๆด้วยสีหน้าดื้อดึง เขาปรายตามองด้วยความสนใจมากขึ้นกว่าเดิมและสะดุดเข้ากับแววตาของคุณวาดิมที่ลุ่มลึกและอ่อนโยน ตกหลุมรักชัวร์! เขาเริ่มพยายามคิดอีกครั้งแต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่มีคำตอบอะไรเลยที่พอจะทำให้รู้ว่าเด็กคนนี้เป็นใคร หรือเคยเห็นจากที่ไหนบ้าง
คุณวาดิมซ่อนความลับไว้นาน
แต่เอามาอยู่ด้วยแบบนี้ความลับได้แตกแน่
“คุณวาดิมไปงานเมื่อคืนนี้ทำไมเหรอคะ?”
“เขาเชิญ”
“อยากถูกเชิญบ้างจัง!”
“เมื่อคืนเธอก็ไปไม่ใช่รึไง!?”
“ก็ใช่ค่ะ แต่บัตรเชิญเป็นของปลอม”
“เด็กแสบ! ต้องการอะไรถึงไป เธอมีเงินพอจะซื้อเหรอ?”
“มีสิ ของมันราคาไม่ได้แพงขนาดนั้นหรอก แต่ตอนนี้คนอื่นได้ไปแล้วเลยเสียดายนิดหน่อย”
“มันคืออะไร?”
“สร้อยไข่มุก”
“ฉันซื้อให้ก็ได้”
“มันไม่เหมือนกันซะหน่อย ประวัติของสร้อยเส้นนั้นทำให้ฉันสนใจเลยปลอมบัตรเชิญเพื่อจะประมูลมา แต่คุณวาดิมทำให้ฉันพลาดไป คุณไม่น่าลักพาตัวฉันมาเลย”
“รู้ไหมว่าใครได้ไปฉันจะไปขอซื้อมาให้”
“ไม่รู้สิ! เมื่อคืนมีเฒ่าหัวงูอุ้มออกมาก่อนจะเข้างานได้ด้วยซ้ำ!”
“อยากได้อะไรชดเชยไหม?”
“งั้น…ขอให้คุณวาดิมหายไปได้ไหมคะ?”
“คำขอนี้มัน…เออเร้อ! เห็นทีว่าเธอคงต้องอยู่กับฉันตลอดไปแล้วแหละ”
